Φτάνοντας αργοπορημένος βρήκα το Γιώργο στα διόδια χωρίς βενζίνη, πατροπαράδοτο πόδι-πατάκι, φουλάραμε και ξεκινήσαμε όλοι μαζί για το Γαλαξίδι όπου ήταν και η πρώτη στάση για καφέ.

Η μέρα χαρά Θεού, η όρεξη για χλμ μεγάλη, τα συνήθη πειράγματα. Με το delay που είχαμε, έπρεπε να καλύψουμε την απόσταση μέχρι τον τελικό προορισμό μας χωρίς άλλες στάσεις.

Μεσολάβησε ανεφοδιασμός στο Αγρίνιο, νερό στα όρθια και τσιγάρο λίγο πριν τις Φραγκίστες, στη λίμνη Κρεμαστών.  Τμηματικά η άσφαλτος δίνει δυνατότητα για παιχνίδι, ειδικά στο ανηφορικό κομμάτι πριν το Καρπενήσι όπου το team ανέβαινε μάλλον ψιλοτάγμα.

Ο Τυμφρηστός πέρυσι μας επιφύλασσε ομίχλη – βροχή – μαντρόσκυλα, φέτος η φύση φάνηκε απλόχερη μόνο σε χρώματα – φθινόπωρο γαρ – και αρώματα. Φτάσαμε παρόλο το καπέλο στην ώρα μας, σχετικά ξεθεωμένοι αφού τα διανυθέντα χλμ ήταν 520, σχεδόν όλα δύσκολα, με αλλεπάληλες στροφές και πολλές φουρκέτες. Αφού αποθέσαμε στα δωμάτια που είχαμε κλείσει στο γνωστό ξενώνα, το απογευματινό γλυκό φως απάλυνε την κούρασή μας και με θέα τις γύρω κορυφές πιαστήκαμε στην κουβέντα.

Η μυρωδιά του ξύλου σε συνδυασμό με τα γνωστά μπαρουτιασμένα τριγλυκερίδια Αγράφων μας οδήγησαν στο μακρόστενο τραπέζι, για ένα συμπόσιο μοναδικό. Αυτό που παρατήρησα όμως ήταν η υψηλή κατανάλωση σε καύσιμα σε όλη την παρέα αφού η οινοποσία και τα τσίπουρα συνεχίστηκαν και μετά το παγωτό βανίλια-σοκολάτα.

Άξαφνα εμφανίστηκε και μια εξάχορδη όπου συμπλήρωσε μελωδικά τη μυσταγωγία των θαμώνων σε ρυθμούς AC/DC εώς Ξυλούρη.

Αν εξαιρέσουμε το Μιχάλη - μέταλλο, όλοι οι άλλοι βρήκαν τα δωμάτια τους και εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για ξεκούραση στο Μορφέα. Τα όποια σχέδια για πρωινό εγερτήριο έμειναν σχέδια.

Αν σε ξυπνάνε τα τσίου-τσίου μάλλον δεν είσαι στο σπίτι σου σκέφτηκα, άνοιξα το παντζούρι και είδα το φως το αληθινό, είδα όμως και την ώρα, 11.00. Στο μεγάλο μπαλκόνι - εξώστη του ξενώνα μερικοί παίρνανε πρωινό και είχαν ανοίξει τους χάρτες. Κάποιοι έκαναν ένα γρήγορο stage στα Ducati που λιαζόντουσαν στο parking, αλυσίδες, δέσιμο, ζελατίνες.

Αναμνηστικές φωτό και αφού χαιρετίσαμε τους φιλόξενους ανθρώπους του ξενώνα κουμπώσαμε μπουφάν και πρώτες και χαθήκαμε μέσα στο βουνό, ένα μικρό τρενάκι από 11 Ducati.

Κρίκελο, Δομνίστα, φράγμα Εύηνου, στρίψαμε, στρίψαμε, βαρέθηκα να στρίβω. Η τελευταία φορά που έβαλα 5^η πρέπει να ήταν στο Αγρίνιο, για 6^η ούτε λόγος. Μονοκοπανιά στη Ναύπακτο όπου και σωριαστήκαμε άπαντες για καφέ και ότι προκύψει. Λίγο η μέση πόναγε, λίγο οι άκρες, έπεσε μια σχετική σιγή. Η κούραση έκανε την εμφάνισή της, έχοντας ακόμα 230 χλμ μέχρι την Αθήνα.

Γρήγορη απόφαση και επιστροφή από Πάτρα. Αν εξαιρέσεις κανα δυό τροχαία στο δρόμο, την κίνηση του γορίλα και τα χεράκια μας που έτρεμαν, φτάσαμε βράδυ και πάλι καλά. Τελευταίο τσιγάρο στο βενζινάδικο στα Μέγαρα και αποχαιρετισμός στα όπλα.  

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας άκουσα πολλά, είδα πολλά, έμαθα πολλά.Ήταν μια γεμάτη εκδρομή. Όταν όμως ξεχαρβαλώνεσαι τοιουτοτρόπως και ακούς «δηλώνω παρών» και για του χρόνου, νιώθεις ότι άξιζε ο κόπος. 

Γιάννη Μ., Μιχάλη Χ., Τάσο, Γιώργο, Κυριάκο, Αλέξη, Γιάννη Σ., Χρήστο, Μιχάλη Κ., Μάρκο, ελπίζω να τα ξαναπούμε στο επόμενο Passo Verde.

Ένα ευχαριστώ και στο ηρωικό D.Doc.W. που άντεξε και εμάς και τη διαδρομή.

Passo Verde 2010, αξίζει να το δείς. Β.